پروانه جان، پر میزنه

سره به هر در میزنه

خیال آسمان میکنه

به شیشه ها سر میزنه

 

کلکیناره ره وا کنیم

پروانه بیرون بره

از گل ِ سرخ پر پر پر

تا بید ِ مجنون بره